නුඹ දුන්නු දුක් නිසා.... මගේ වෙඬරු හිත කවි වුනා....

08 October 2014

෴පෙම්වතිය මැරිලා෴





පාට මල් වල සිනිඳු පෙතිමත
ප්‍රේම  කවි ලිව්ව පෙම්වතිය මැරිලා...
සෙනෙහෙ පැතුමන් සිත් දරාගෙන 
ආදර ගී ගැයුව පෙම්වතිය මැරිලා....
නුඹ නමින් පමණක් ඉපැදී මියෙන්නට
පාරමි පිරූ පෙම්වතිය මැරිලා.....
නුඹේම කුලගෙයි පතිනි වන්නට
මල් හීන දුටු  පෙම්වතිය මැරිලා....

සාගරේ තරම් ආදරේ 
රහසේ සඟවගෙන,පෙම්වතිය මැරිලා....
ලොවක් සනසන නුඹේ දෑසින්
වහන්කරන් හිත,පෙම්වතිය මැරිලා.....
නුඹේ පෙම් හිත අහිමි බව දැන 
දරනු බැරි දුකින්, පෙම්වතිය මැරිලා..
නුඹට ඇය හිමි ලොවට 
සුබාසිරි පතාගෙන,පෙම්වතිය මැරිලා........


Post Comment

24 May 2014

-ඉරිසියාකාරී මං -

"මොකද නිම්මි උදේම මූණ ඇඹුල් කරගෙන?"
කවදත් කලට වෙලාවට වැඩ කරන පුරුද්දක් ඇති මම, සුපුරුදු පරිදි කාර්‍යාලෙට ගොඩ වදින මොහෙතෙම , මගේ ලබැඳී හිතවතිය නිම්මිව නෙත ගැටුණි. ඇය කවදත් සිනා මුසු මුහුණින් කෙළිලොල් කමින් කාලය ගෙවන තරුණියක් නිසාම, ඇගේ දුක්බර, අසහනකාරී මුහුණට හේතුව කුමක්දැයි මට වටහාගන්නට හැකියාවක් තිබිණි.
අත් බෑගය පසෙකින් තබා අසල තිබුණු පුටුව ළංකරගෙන ඇය අසළින් ඈදීගත් මම ,ඇගේ චෝදනාත්මක කතාන්දරය අසන්නට සැරසුනෙමි.

"හරි දැන් කියන්නකො බලන්න හිමත් මොකද කලේ කියලා.."
"ඔයා කොහොමද දන්නෙ මේක හිමත් ගැන ප්‍රශ්නයක් කියලා..."
ඇගේ පුංචි ඇස් පුදුමයෙන් විසල් වී තිබිණ.ඒ දෑස් තුළ විශ්මයත්, බියත්, ශෝකයත් සියල්ලම එකට කැටිවී තිබෙනු පෙනින.
"මට මූණ  බලලා සාස්තර කියන්න පුළුවන් නෙහ්, උඹේ මූණෙන් පේන දේ මම කිව්වෙ.."
"උඹට විහිළු ජානු..."
මගේ නම ජනනි වුවද, බොහොමයක් අය මෙන් ඇයද මා ඇමතුවේ ජානු නමිනි. එසේ මා අමතන බොහෝ දෙනෙක්ම මගේ හදවතට බොහෝ සමීප අය විය.
"හරි හරි නිම්මි.. ඉතිං මම නිකන් කිව්වෙ. උඹ කවදත් හිනා වෙලා, උඩ පැනලා සංතෝසෙන් ඉන්න කෙල්ලෙක්නෙ..,ලෝක විනාසෙ  වුනත්, හිමත් ලඟ ඉන්නවානම් මළත් කමක් නෑ කියලානෙ උඹ කියන්නෙ. උඹ මූඩ් ගහනවනම් ඒ හිමත් ගැන හිතලා  විතරමයි.."

"හ්ම්ම්ම්ම්ම්ම්ම්.."
"ඉතිං... මොකක්ද නිම් අවුල? කියන්න බැරි දෙයක්ද?"
"එහෙම නෑ ජානු, උඹට කියන්න බැරි අවුල් කවද්ද මට තිබුණේ..මේක මම හිතන විදියෙ ප්‍රශ්නයක්.."
"කියන්නකො බලන්න.., මට උඹට උදව්වක් කරන්න බැරිවුනත් අහගෙන හරි ඉන්නම්.."
"මම දන්නෙ නෑ... මට හිමත් ගැන ඉරිසියයි.."
"හහ්හඃඃඃඃඃහාහ්හ්හ්හ්හා...."මගේ සිනහව නවතාගන්නට අපහසු විය. ඇය කියූ ස්වරයට මට මගේ සිනහව පාලනය කරගන්නට කෙසේවත් නොහැකි විය.ඇගේ ළදරු ස්වරය මා සිනහ ගැන්විය.
"Seriously?? Seriously?? ජානු... උඹ මට හිනා වෙනවා.. මම කියන්න පටන්ගත්තා විතරයි... "
"අනේ ...අනේ  නිම්මි නෑ.. බබෙක් වගේ ඔහොම කිව්වාම කාටද හිනා යන්නෙ නැත්තෙ?"
"හරි දැන් ඔයත් කියන්නෙ මම පොඩි ලමයෙක් වගේ complain කරනවා කියලානේ?"
"හයියෝ නෑ නිම්., ඉතිං බලන්න, ඔයා ඔයා ආදරේ කරන කොල්ලට  ඉරිසියයිලු.. පණට පණ දීගෙන, දිවට දිව ගාගෙන., නැහීගෙන ලව් කරන කොල්ලා  එක්ක ඉරිසියා වෙන්න උඹට තියන හේතු කියන්න බලන්න..."
'ම්ම්ම්.."
ඇය දීර්ඝ සුසුමක් හෙළීය. මලක් මෙන් පිපී සැලෙන ඇගේ මුහුණ කණස්සළු ස්වභාවයක් ගෙන තිබිණ.
"කොටින්ම හිමත් වෙන කෙල්ලොත් එක්ක කත බහ කරන එකත් මට හිතට වදයක් වෙලා.එහෙම දකින්න මම ආස නෑ..."
"ම්ම්ම්.... "
"මට තේරෙන්නෙ නෑ.. මට එයාව සැකයි නෙවෙයි. ඒකට කියන්නෙ සැකේද ඉරිසියාවද මොකක්ද කියලා මම දන්නෙ නෑ.. ඒත් මට එයාගෙ එක මොහොතක්වත් තව කාටවත් බෙදලා දෙන්න ඕනෙ නෑ.. specially කෙල්ලොන්ට.."
ඇයට කුමක් කියන්නද, කෙලෙස ඇගේ සිත සනසවන්නද මටද නොතේරිණ.  මොහොතකට මා ද ඇගේ ගැහැණු සිත, සිතින් සාධරණීය කළෙමි.ස්වභාදහම ගැහැණුන් මවා ඇත්තේ පිරිමියාට වඩා ඉරිසියාව යම් මාත්‍රාවකින් වැඩි කොටය. ආදරය වැනි අපරිමිත සාධකයක් තුළ එය මදක් ප්‍රබල ලෙස දැනෙන දෙයක් බව මා පමණක් නොව, සමස්ත ලෝක වාසී සියළු ගැහැණුන් එයට සාක්ෂි දරන පරම සත්‍යකි.

ගැහැණු සිත් වල මවා වැඩ හිඳුවා හිදින ,පරමාදර්ශී , රෝමාන්තික පුරුෂයන් හැරුණු කොට, මෙලොව සියළු පුරුෂයන්ට ආදරය ජීවිතයෙන් කොටසක් පමණි.
එහෙත් පිරිමියාට වඩා ගැහැණිය ආදරයට ලෝබය.කෑදරය.මුළු ලෝකයටම ඇය සිය කරුණාව මුදා හරින්නට, සෙනෙහස  බෙදා දෙන්නට, ජීවිතය බෙදා ගන්නට පරාර්ථකාමී වුවද, ඇය ආදරය ලබන්නට ආත්මාර්ථකාමී ය.ඒ පිරිමින්ට මෙන් ආදරය ඔවුන්ගේ ජීවිතයේ එක කොටසක් පමණක් නොවෙන නිසාය. ගැහැණුන්ට  ආදරය ඔවුන්ගේ ජිවිතයමය.මගේ ගැහැණු සිතද එය හොඳින්ම හැඳිනීය.

"එයා එයාගෙ ඔෆිස් එකෙ ගෑණු ළමයි එක්ක වුනත් ඕනෑවට වඩා ලං වෙනවට මම ආස නෑ.. යාළුවො තමයි.. ඒත් මමත් ඉස්සර එයාගෙ යාළුවෙක්. ඊටපස්සෙයි අපිත් ආදරේ කලේ..."

ඇය තව තවත් චෝදනා කරන්නට විය. ඇගේ සිත ඔහු කෙරේ තිබෙන ආදරය තරමටම, ඉරිසියාවෙන්ද පිරී තිබිණ.
"ඔයා හිමත් එක්ක රණ්ඩු කරන්න එපා.. ඔයා එයාට ආදරෙන් පැහැදිළි කරන්න, ඔයාට ඉරිසියා හිතෙන දේවල් කරන්න එපා කියන්න.."
"මම කිව්වා ජානූ. මම එයාට කිව්වා...ඒත් එයා කියන්නෙ මම සැක කරනවා කියලා. එයාගෙ යාළුවොලු ඒ.."
"හ්ම්ම්..."
"මම දන්නවා. හිමත් මාව දාල යන්නෙ නෑ.. එයා මට හුඟාක් ආදරෙයි.. අපි දැන් අවුරුදු ගානක් තිස්සෙ අවබෝධෙන් ඉන්නෙ. ඒත් මට එයාගෙ එක හිනාවක්වත් තව කෙල්ලෙක්ට  බෙදලා දෙන්න හිතෙන්නෙ නෑනෙ..මට ලෝබයි.."
"පාලනය කරගන්න නිම්මි.. අපිට පිරිමියෙක්ව එහෙම බැඳලා තියාගන්න බැහැ. එතකොට පිරිමින්ට එපා වෙනවා.. නිදහස නැති කලා කියලා හිතනවා..."
"මම එහෙම කරන්නෙ නෑනෙ.. මම එයාට නීතී දාලා නෑ..දාන්නෙත් නෑ.. ඒත් මම ඉල්ලන්නෙ එයාගෙ සම්පූර්ණ attention එක විතරයි...That's all I want."
I know.. I know...ඒත් ඒකට රණ්ඩු කරලා පලක් වෙන්නෙ නෑ.. ඒකෙන් වෙන්නෙ එයාට උඹ ගැන තියෙන ආදරේ අඩුවෙන එක..."
"ඔව් මෙහෙම ගියොත් අපි වෙන්වෙයි..."
"පිස්සි මේ අහපන්..,හරකෙක් වුනත් බඳින්න ඕනෙ ළණුව ටිකක් දිගට තියලා.., බෙල්ල ලඟින්ම තද කරලා බැන්දාම ඌ බලන්නෙ කඩාගෙන යන්න...ඌටත් නිදහසේ තණකොළ ටිකක්වත් කන්න පුළුවන් වෙන්න ,සීමාවක් අතුළත ,ඕනෙ බඳින්න.එකොට ඌ උගෙ සීමාවෙ ඉදගෙන තණකොළ  කකා ඉන්නවා.. කඩාගෙන යන්න හදන්නෙ නෑ..."
හිමත් හරකෙක් කියලා කියනවා නෙවෙයි මම" නිම්මි මගේ කකුලට පහරක් ගැසීය.හීන් හිනාවක් ඇඳුනු ඇගේ මුහුණ දෙස බලා හුන් මට මද සහනයක් දැනිණ.
"එයාටත් පොඩ්ඩක් නිදහසේ ඉන්න දීපන්.. .."
මම ඇයට කිව හැකි සරලම ආකරයෙන් පැහැදිලි කරදුනෙමි. එහෙත් කියනවාමෙන් එය පහසු නොමැති බව මා ද දනිමි. නමුත් අවස්ථානුකූලව ඇගේ සිත තවත් කුලප්පු කරනවාට වඩා , නිවීම  නුවණක්කාරයැයි හැඟින.
"මම දන්නෙ නෑ ජානු..මට ඕනෙ එයා මගෙම විතරක් වෙන්න, මුළු ලෝකෙටම නරක් වුනත් කමක් නෑ මට හොඳ නම්.., මම ආසයි එයා මං ගැන ඉරිසියා වෙනවානම්... එතකොට මට දැනෙනවා එයා මට ආදරෙයි කියලා..ඒක relationship එහෙක තියෙන්න ඕනෙ දෙයක් ජානු.. උඹට එහෙම හිතෙන්නෙ නැද්ද?"
ඇය පවසන්නෙ සියයට සියයක්ම සත්‍යය. මොහොතකට මා ඇය වුනිනම් කුමක් කරාවිදැයි සිතන්නට වුණෙමි. සැබැවින්ම එය  වේදනාවකි. හද පෙළන ,දවන, පුපුරු ගසන කැක්කුමකි. ආදරය නාමයෙන් එය බොහෝ වේදනාකාරී හැඟීමකි.

මා පෙම්කරන ඔහු, මා නොසළකා වෙන ගැහැණුන් හා සුරතල් වෙනු දැකීම කිනම් ගින්නක්ද.., ආදරය උතුරන  හදවතකට එදෙස  උපේක්ෂාවෙන් බැලීමට නොතේරේ.. 

"ප්‍රේමතෝ ජායතී සෝකෝ
ප්‍රේමතෝ ජායතී භයං
ප්‍රේමතෝ විප්පමුත්තස්ස
නත්ථීසෝකෝ  කුතො භයං..." 
ධම්ම පදයේද එසේ ලියැවී ඇත්තේ ඒ නිසාමය. ප්‍රේමය නිසා ශෝකයද භයද උපදී.. අහිමි වීමේ භය, තවෙකෙකුට අයිතී වේ දැයි සැකය, අහිමි වීමේ වේදනාව..,ලබා ගැනීමේ තෘෂ්ණාව, බෙදා ගැනීමට නොහැකියාවේ ඊර්ෂ්‍යාව.., මේ සියල්ලම ප්‍රේමයේ අතුරු ඵලයන්ය..

"ඒක නෙවෙයි අන්න පොර එනවා.." ඇය ක්ෂණිකව මගේ අත කෙනිත්තීය..
"ක්..කාවු..ද?"
"උඹේ crush එක."
"පිස්සුද?"
කාර්‍යාලයේ මගේ ප්‍රියතම පුද්ගලයා ක්ෂණිකව මතු වන්නට විය. ඔහු සැමටම "Good Morning " කියා සිනහවකින් සංග්‍රහ කර, අවසානයේ මදෙස බැලීය.ඇස් ගනණාවක් පසු කර අවසානයට මගේ දෑස් හසු කරගත් ඔහු කෙරෙහි මට තෘෂ්ණාවක් ඇති විය.
"ඇයි එයාට ඉස්සෙල්ලම මගේ දිහා බලන්න බැරි වුනේ?" මා සිතින් ඔහුට දොස් පැවසීය.නිම්මි ගේ වර්තමාන තත්වය, ඇගේ සිතැඟි දැන් මට අවබෝධවන්නට, දැනෙන්නට විය. ඔහු මගේ පෙම්වතා නොවුනත් , මට මෙලෙස සියුම් ඊෂ්‍යාවක් උපදිනවානම්.., ඇගේ පෙම්වතා වෙනුවෙන් ඇය කෙතරම් කණසල්ලු වෙනවා ඇත්දැයි මට වැටහින.

ඔහු ඊලඟට ක්ෂණිකව රාධිකා සමඟ ආගිය තොරතුරු දොඩන්නට විය.යාඑගේ කිසිදූ ආරාධනාවකින් තොරව ඔහු ඇය හා කතාවට වැටිණ.අනෙක් සියල්ලෝමද ඔහුගේ වසඟයට ගෙන ඔහු සියළු කතාන්දර කියවාගෙන යන්නට විය.මගේ සිත නොසන්සුන් විය.

"ශ්‍යාමා.., Where's that project files??Can you please bring them to my cabin?"
"Okay Mr.Thenuwara"
ඉන්පසු ඔහු මා විසින්  සාදා නිම කරන ලද වයාපෘති ලිපි ගොනු කිහිපයක් ගැන ශ්‍යාමාගෙන් විමසුවේය. 
මගේ හිත දැවෙන්නට විය. මා ප්‍රියතම ඔහුගේ ඇසුර, මට අයිති වචනයකින් හෝ මඟ හැරෙනවාට මගේ හිතද අකමැතිය.

"දැන් ශ්‍යාමද ප්‍රොජෙක්ට් ප්‍රොපොසල්ස් හදන්නෙ මමද?" මට කියැවිනි.
"අන්න දැක්කාද, ජානු..උඹට ඉරිසියා හිතුනා නේද? එයාට ඕක ශ්‍යාමගෙන් අහන්නෙ නැතුව උඹෙන් අහන්න තිබුණෙ නැද්ද? ඒකතමයි ජානු මම කියන්නෙ.. ගෑණූ අපේ හිත් පුංචි දේවලටත් ලෝබයි... බලපන්.., මම විතරක් නෙවෙයි දැන් උඹත් ඉරිසියාකාරියක්..."


ඇයට පමණක්ම හිමි
ඇගේ පමනක්ම වුනු
ඇය පෙම් බඳින ඇයට පෙම් බඳින
ඔහු ගැන සුසුම් ලන ඇය,
ප්‍රේමවන්තියක්  නෙවෙයිලු දැන්,
ඉරිසියාකාරියක්ලු......

කාටවත් අයිතියක් නැති

කාගෙවත් අයිතියක් නැති
මගේ කියලා හිතන් උන්නු..,
"නුඹ" ගැන......,
ආදර කවි ලියන මම ත්,
හිතුවක්කාරි නෙවෙයි දැන්
ඉරිසියාකාරී ලු..............


                                       ෴නිමි෴


Post Comment

01 May 2014

~දෙහදක හමුවීම~

♫♪සොඳුරිය කාලය කොතරම් නපුරුද
දිවි හිමියෙන් කඳුළැලි පුරවාගෙන
රැකගත් ආලය උදුරා ගෙන ගිය
කාලය කොතරම් නපුරුද සොඳුරිය
...♫♪


සවිත්මා ගේ ප්‍රියතම ගීතය ශාලාව පුරා රැව්දෙන්නට විය.ඇගේ හදවතේ මෙන්න මෙතනයැයි කිව නොහැකි කොහේදෝ ගැඹුරු තැනක සිට සියුම් වේදනාවක් පැතිරී යනවා මෙන් ඇයට දැනෙන්නට විය. එදා පටන්ම හදවත සනසවන ඇගේ ප්‍රියතම ගායකයාගේ ඈ වඩාත්ම ප්‍රිය කරන ගීතය, ඔහු ගයමින් සිටින්නට විය. 
ඇගේ දෑස් ඉදිරියේම සුපුරුදු සංයමයෙන් ඔහු රසික හදවත් නැළවීය.ඒ වන විටත් ඒ අපූරූ අද්වීතීය ගායකයාගේ ස්වරයෙන් ඇගේ හිත මත් වී අවසන්ය.මුරණ්ඩු හිත අතීතය සොයා ඉගිල්ලෙන්න දරන වෑයම ඇය මහත් ආයාසයෙන් වළකන්නට උත්සාහ දැරුවද ඒ වෑයමද පුස්සක් විය. 
"මගේ හිත කවද්ද මට ඕනෑ දෙයක් කළේ?" අවසානයේ ඇය ඇගේ හිතුවක්කාර හිතට පැරදුණි. 
හරියටම මීට අවුරුදු 2කට පෙරත්, ප්‍රියතම ගායකයාගෙ ගීත ප්‍රසංගයක් නැරඹීමට මේ ශාලාවටම ඇය ආදරේ කළ "ඔහුත්" සමඟ ආ හැටි ඇයට සිහි විය.දෙදෙනා එක්ව ගෙවූ අතීත මතකයන් ඇගේ මනසේ මැවෙන්නට විය.ඇගේ නිබන්ධන පිටු අතර ඔහු හොරෙන්ම කවි ලියා තබපු යුගයක් තිබිණි.ඇගේ ප්‍රියතම ගායකයාගෙ ගීත ඔහු මුමුණපු යුගයක් තිබිණ.මෙලෙසින් ඇගේ පළමු පෙම්වතා ඇගේ සිත අතීත සාගරයෙහි තව තවත් ගිල්වන්නටම විය. 
තදින් ප්‍රේමයේ  වෙලී හිඳ වෙන්වූ අයෙකුට පොදු ධර්මතාවයක් නම්, විරහ  ගීතයක්.., හදවතට දැනෙන ගීතයක් රසවිඳින විට සියළු අතීත සිහිවටන මතකයට නැඟීමය.සවිත්මාටත් එය එලෙසම වන්නට විය.
ප්‍රේමය මෙසේ විටෙක මතක් කර කර විඳින්නට හැකි රසවිතකි, එහෙව් ප්‍රේමයම විටෙක මතකයට නැගෙන වාරයක් පාසා වේදනා දෙන මනෝමය තුවාලයකි.සමහරවිට කිසිදා සුවපත් නොවෙන,සිහින් සුළං රැල්ලකටද පුපුරුගහන කරුමක්කාර තුවාලයකි.

ගීතයේ මියුරු පද ස්වර සංකල්පනා අතර ඇය අතීතයේ සැරිසැරීය.ගීතයේ දුක්බර ස්වරය ඇගේ නිදන්ගත වියෝදුක අවදි කරවීය.
♫♪ලොවට හොරා විළි ලා බිහි කරගත්
වසන්තයේ සද මියැදුන දවසක
බෙදා හදා ගත් දුක වත් අද නැත
ඒ දුක කොතරම් මිහිරි ද සොදුරිය...♫♪


දෛවය සිතූ පරිදි ඔවුන් එක් කලේ නැත.ප්‍රේමයේ මිහිරි දුක දෛවයේ උරුමයෙන් ඇයට හිමිවිය.දෛවයට දොස් පවරා වැඩක් නැත. යමක් උරුමනම් ලබා දීමත්, උරුම නොමැතිනම් අහිමි කරවීමත් පමණක් දන්නා දෛවයද අසරණය.ප්‍රේමය දැන් ඇගේ ජීවිතෙන් බොහෝ ඈත්ව ගොස් හමාරය.ඇය, පිළිස්සෙන බව දැන දැනද, ප්‍රේමයේ පහන් සිළුවට ලොබ බඳින පළගැටියෙක් පමණි.
"නියමයි සර්... නියමයි... Superb!!! මගේ ආසම සිංදුවක්.. You are the best sir!! You are the best!!"
ඇගේ සිතුවිලි  දැහැන බිඳ වැටින. ප්‍රියතම ගීතය නිම වෙත්ම, මුළු ශාලාව පුරාම රැව් දුන්නේ එකම හඬකි.  අත්පොළොසන් දීමට පවා අමතක වූ ප්‍රේක්ෂක ජනයාගෙ ඇස් ඇය දෙසට එල්ලවී තිබෙන්නාක් මෙන් පෙනින. දිගු නින්දකින් අවදිවූවාක් මෙන් තෘෂ්ණිම්භූතව සිටි ඇයට තවත් තත්පර කීපයකින් පසුව පෙනුනේ, ඇයට යාබද අසුනේ හිඳගෙන හුන් තරුණයෙක් සිය අසුනෙන් නැගිට මෙසේ කෑගසන ලද බවය. 
ඔහුගේ උද්යෝගමත් කෑගැසීමෙන් අනතුරුව ශාලාව  පුරා අත්පොළොසන් වරුසාවක් නොනවත්වාම ඇසෙන්නට විය.එහෙත් ඇයට නම් අත්පොළොසන් දීමට පවා අමතක විය. 

"පිස්සු කොල්ලෙක්!! ඔක්කොම මිනිස්සු බලාගෙන. මාත් වාඩි වුනේ මාර තැන.."
සවිත්මා ඇයටම දොස් පවරාගන්නට වූයේ, ඇයට යාබද අසුනේ වූ තරුණයාගේ උද්දාමය හේතුවෙන් ඇයටද ලැජ්ජා වන්නට සිදුවූවා යැයි සිතාය.කිසිවෙකුත් ඇය හා ප්‍රසංගය නැරඹීමට නොපැමිණි හේතුවෙන් ඇය පැමිණියේ තනිවමය.තමා කෙලෙස පැමිණ ඔහු ළඟින් අසුන් ගත්තාද, ඔහු කෙළෙස පැමිණ තමා ළඟින් අසුන් ගත්තාද කිසිවක් ඇයට මතක තිබුණෙ නැත. කෙසේ හෝ ඔවුන් දෙදනා එක ළඟ  අසුන් වල හිඳගෙන තිබිණ.
ඔහූ මහා වීරකමක් කළ අයෙකු මෙන්, දිළිසෙන තෙත් ඇස් කරකවමින්, ආඩම්බර සිනහවකින් මුව සරසාගෙන ඇය දෙසට බැල්මක් හෙලීය. සවිත්මාට  සිනහ නොවී සිටීමට බැරිවිය. කවදත්  සුන්දර ඇගේ සිනහ පොදක් ඔහුට තෑගි කළ ඇය නැවතත් වේදිකාව දෙසට දෑස් යොමු කළාය.

♪♫හිත පුරා මල් පිපුන වසන්තය ඇවිදින්
හිස පුරා මල් හලන වසන්තය ඇවිදින්.....♪♫

තවත් ගීයක මියුරු හඬ රැව්දෙන්නට විය.. ඇගේ දෑස් කොනකට ඔහුගේ බැල්මක් හසුවිණි. ඒ සමඟම කුමක්දෝ සිතුවිල්ලක් ඇයට ඔහු දෙස බලන්නට බල කරවීය.
ඇගේත් ඔහුගේත් දෑස් තත්පර කීපයකට දොඩමළු විය. කුමක් හෝ නොපෙනෙනා බලවේගයක් ඔවුන්ගේ හදවත් එකිනෙකට බන්ධනය කරන්නට ඇත. තත්පර  කටුවේ තවත් මන්දගාමී වටයකට පසුව, ඔහු හඬ අවදි කරන්නට විය.

"හායි.., මම සදීප්.." ඔහුගේ නිර්ව්‍යාජ සිනහව ඇගේ සිත නොසන්සුන් කරත්ම, ඒ ගැඹුරු හඬ ඇගේ නිදන්ගත ගැහැණු සිත අවදි කරවීය.බාගෙට වැවුණු රැවුලත්, සිහින් තියුණු දෑසුත්, සිනහවෙන විට වළ ගැසෙන කම්මුලුත්  ඔහුගේ කඩවසම් බව වැඩි කරමින් පෙන්වීය.
"මම සවිත්මා.." ඇය නොසැලී එහෙත් සැලෙන  හඬ අවදි කළාය.
"මම පිස්සෙක් වගේ කෑගැහුවානෙ.. " ඔහු ළදරු සිනහවකින් මුව සරසාගෙන බොහෝ කලක් සිට හඳුනන්නෙකු මෙන් දොඩවන්නට විය.
ඇගේ සිත තවත් සැළින.
"කාලාන්තරයක් තිස්සෙ දන්නවා වගේ කතා කරන්නේ.." ඇය තනිවම කියවීය.
"ඇයි  ඔයා තනියම ආවෙ කියල මම අහන්නෙ නෑ..මිනිස්සුන්ට තනිකම ජීවිතේට ඕනේ. අනික මේ වගේ ෂෝ  එකක් බලන්න තනියම එනවා  කියන්නෙ හිතට සනීපයි.." ඔහු සියල්ල අනුමාන කර, ඔහුම ප්‍රශ්න අසමින් ඔහුම උත්තර දෙමින් කතා කළේය.
"හ්ම්ම්.. කවුද කිව්වෙ මම තනිවම ආව කියල?" 
"හඃඃහාහා...." උත්තරයක් වෙනුවට ඔහුගෙන් ඇයට ලොකු හිනාවක් ලැබිණ.
"ඔයාගෙ ඇස් තනිකමෙන් ගිලිලා.... " ඔහු ඇගේ ඇස් වල කිමිදෙමින් ඔහේ දොඩන්නට විය...
ඇගේ ඇස් විශ්මයෙන් විසල් විය. කොහේදෝ සිට පැමිණි මේ ඉළංදාරියා ඇගේ හිත නොසන්සුන් කරන්නට විය.කලකට පෙර ප්‍රේමය පමණක්ම සංසරණය වූ ඇගේ රුධිර නාළිකා  , නැවත ප්‍රාණවත් වූවාක් මෙන් ඇයට දැනෙන්නට විය. 
"මම විහිළු කළේ.. සීරියස් ගන්නෙපා එච්චර.. මම පිස්සෙක්.. ඔයාට තේරෙනවානෙ.."
"අපෝ ඔව්.." ඇයට එවරනම් සිනහ නොවී සිටින්නට බැරි විය. මේ අපූරු තරුණයාම ඔහුට පිස්සෙකු යැයි කියාගන්නා හැටි ඇයට සිනහ නැංවිය.
"ඇත්තටම මම මාර ආසයි මේ සිංදු වලට, මම හුඟාක් සතුටින්.. මගෙ ආසම ගායකයෙක්... ආසම සිංදු ටිකක් අද කියන්නෙත්."
"මගෙත් ආසම ගායකයා.. ඒකනෙ තනියම හරි ආවෙ"
"හහහ්හාහ්හා.. තනිකම තරම් ජීවිතේ විඳීන්න තවත් අවස්ථාවක් නැති තරම්..හා නැද්ද මං කියන්නෙ? " ඔහුගේම ප්‍රශ්න. ඔහුගේම උත්තර.. ඇය තව තවත් නොසන්සුන් වන්නට විය.

 "මිනිහෙක් තමන්ගෙ ජීවිතෙ ගැන  හිතන්න පටන් ගන්නෙ තමන් තනි වුනා කියල දැනුනාම.. එතකන් මිනිස්සු කරන්නෙ හැම මොහොතකම තමන්ගෙ ජීවිතේ අනිත් මිනිස්සුන්ගේ ජීවිත උඩ අත අරින එක.."
"හ්ම්..." 
"මම හිටපු ගමන් ට්‍රැක් පනිනව... පිස්සු කියෝනවා.. සීරියස් වෙනවා..ආයෙත් පිස්සු කියෝනවා.... ගනන් ගන්නෙපා.ඒ මගෙ හැටි " ඔහු නොනවත්වා කියෙව්වේය... එහෙත් ඒවා අසන්නට ඇයටද ප්‍රියජනක විය.. ඇගේ ප්‍රියතම ගීත පසුබිමෙහි, මේ ආගන්තුකයාගෙ සැනසිලි වදන් ඇයව කුමක්දෝ නාඳුනන හැඟීමකින් පෙළුවාය.

♪♫♪කාත් කවුරුවත් නැති බව දැන දැන
මාත් මගේ හිතත් රාත්‍රියක තියලා
නුඹත් ගියා නම් හෙටක් තියෙවිද
මටත් ඉරක් නැගෙනා...♪♫


පසුබිමෙහි ගැයෙන විරහ ගීතය ඔහුගේ සිත් ගෙන තිබිණ. ඔහු දෙඇස් සිහින් කරගෙන, දැහැනකට සම වැදුනාක් මෙන් වේදිකාව දෙසම බලාගෙන සිටියේය. ඇගේ ඇස් ඔහු දෙසටම ආකර්ෂණය වූයේ නොපෙනෙන බලවේගයක් විසින් ඇති කල ඔවුන්ගේ හදවත් බන්ධනයේ අතුරු ඵලයක් ලෙස මෙන්ය.
"දන්නවද, මම කාලයක් මේ සිංදුව මගෙ ජීවන ගීතෙ කරගෙන හිටියෙ. " ඔහුගේ මුහුණ වඩාත් හැඟුම්බර විය. පෙරටත් වඩා තියුණු ඇස් වලින් ඔහෙ, ඇය දෙසම බලාගෙන කියවන් යන්නට විය. 

" අපි හරි මෝඩයි වෙලාවකට.., අපි ජීවිතේ බලපොරොත්තු උඩ බලාපොරොත්තු ගොඩ ගහනවා... එකකට එකක් බද්ධ වෙච්ච බලාපොරොත්තු..අන්තිමට මුළු ජීවිතේම ගොඩ නැගෙන්නෙ එක බලාපොරොත්තුවක් මත්තෙ .." ඔහු බොහෝ බැරෑරුම් ලෙස ජිවිතය කියවන්නට විය. ඇගේ සිත, ඔහුගේ ජීවිත දැක්මෙන් උමතු විය..

"එක බලාපොරොත්තුවක් බිඳුනාම අනිත් ඔක්කොම බිඳෙනවා...එතකොට අපිට දුක වැඩි.." ඇගේ සිත අත්දැකීමෙන් දැනුන දුක්බර මතක අවදි කළාය.
" හැබැයි සමහර  කාල තියෙනවා ජීවිතෙ.., අපි ආපස්සට හැරිලා බැලුවහම අපිට හිතාගන්නවත් බෑ අපි එහෙම ජීවත් වුනාද කියලා"
"ඔයා  පිස්සෙක් වගේ පෙනුණාට පිස්සුම නෑනෙ.. ජීවිතේ ගැන හෙන සීරියස්.."
"නැතුව.... අපිට අපේ ජිවිත ගැන සීරියස් වෙන්න ඕනෙ වෙන්න ඕනෙ වෙලාවට සීරියස් වෙන්න බැරි නම් වැඩක් තියෙනවාද?"

ඇය කවදත් "සීරියස්" චරිත වලට ප්‍රිය කළාය. බොහෝ කෙළිලොල් ව දිවි ගෙවෙන මිනිසුන් හදවතින් අතිශය ගැඹුරු බව  ඇය  අත්දැකීමෙන් දැන උන්නත්, මේ ආගන්තුක තරුණයා පැය කීපයක් ඇතුළත ඇගේ සිතෙහි ලැඟුම් ගන්නට හැකි වේයැයි සිතුවේ නැත. ආගන්තුක පිරිමි හිතකට මෙලෙස පහසුවෙන් ළං වීම ගැන  සවිත්මාගෙ සිත ට බියක් දැනිණ. එහෙත් ඔහු බොහෝ අවංක, නිහතමානී, අව්‍යාජ තරුණයෙක් බව ගත වූ පැය කීපයෙන් ඇයට අවබෝධ වන්නට විය. ඒ නිසා ඇගේ සිතට සතුටක් දැනිණ. 
කපටි මිනිසුන්, හොඳ මිනිසුන් වෙන් කර හඳුනා ගැනීමට තරම් පැසුණ, මුහුකුරා ගිය දැනුමක් ඇයට නොතිබුණද, කුමක් හෝ වාසනාවකට ඇය ඔහු හා නොබියව දොඩමළුවන්නට ගත් තීරණය වාසනාවක්ම විය.

ප්‍රසංගය අවසානයේ, ඔවුන්ගේ ප්‍රියතම ගායකයා සමඟද වදන් කීපයක් හුවමාරු කරගැනීමෙන් පසු දෙදෙනා එකට ශාලාවෙන් පිටවිය.

"ඔයා කොහෙටද යන්නෙ සවිත්මා?"
"මම රුක්මල්ගම.."
"අහ්හ් ළඟනෙ. මම නම් කැළණියෙ..."
"ම්ම්..."ඔහුගෙන් වෙන්ව යාමට සිත පැකිළෙන්නක් මෙන් සවිත්මාට දැනෙන්නට විය. ගත වූ සුළු කාලයට ඇය ඔහුගේ කතා බස් වලට  ආකර්ෂණය වී හමාරය. 
සදීප් ටද එසේ නොදැනුනා නම් පුදුමයකි. ඔහුට ද ඇගේ  සුන්දර මුහුණ, සුරතල් කතා බහ, තැන්පත් ගමන් විලාශය.., තව තවත් දකින්නට විඳින්නට ආශවක් ඇති විය. වදන් පිට නොවූවද ඔවුන්ගේ සිත් දොඩමළු වී හමාරය. එය ප්‍රේමයද, ආකර්ෂණයද, ආශාවද.., කුමන කැටගරියකට අයත් ද නොදන්නා හැඟීමකි. කුමක් ලෙස හැඳින්වීද.., එය  අතිශය පිවිතුරු අවංක බැදීමක ඇරඹුමක්ය.

"අපි මොනා හරි බීලා යමුද?" අවසානයේ සම්ප්‍රදායානුකූලව පුරුෂ පාර්ශවය පළමු පියවර තැබීය.. ඇගේ ගැහැණු සිත බලාපොරොත්තුවෙන් දැවෙමින් හුන් ඇරයුම ලැබිණ. දෙවරක් නොසිතාම ඔහු හා දොඩමළුවන්නට එකඟ වුනු ඇය හා ඔවුන් දෙදෙනා අවන්හලකට පියවර තැබීය.
අහඹු හමුවීමක් ලෙස එදින ආරම්භ වු  ඔවුන්ගේ කතාන්දරය, ප්‍රේම වෘත්තාන්තයක් ලෙසින් ටික කාලයකට පසුව තවත් රසවත් විය. දුරකථන අංක  හුවමාරු වීමත්, මූණු පොතෙන් තවත් ළං වීමත්., ඉන් පසුව ඔවුන්ට ඔවුන්  නැතිව බැරි  තරමට  ඒ හදවත් ප්‍රේමයෙන් බැදී තිබිණ.
අහම්බෙන් ජීවිත වලට පැමිණෙන සමහරක් මිනිසුන්, ඒ ජීවිත විනාශ කර පලා යති.ඒ දෛවයේ හැටිය. දෛවය එකවරම මල් වස්සන්නේ නැත. 
අනෝරා වැසි.., චණ්ඩ මාරුත., අකුණු සැර , ගංවතුර වැනි බොහෝ විපත් අවසානයේ සිහින් ආශිර්වාද මල් වැස්සක් වස්සන අවස්ථා අනන්තවත් ඇත.  දෛවයද එසේමය.ජීවිතයද එසේමය. එකවරම මල් සියයක් පිපෙනවාට වඩා නියඟයක්.., කුණාටුවක්.., මහා වරුසාවකට පසුව එකම එක මලක් පිපෙනවා දැකීම සතුට වැඩිය.
සවිත්මාගේත්, සදීප්ගේත් ජිවිතද එසේමය. ප්‍රේමයෙන් පැරදී.., දුක් විඳ., හෙම්බත් වී සිටි ඔවුන්ට ., අවසානයේ මල් වැසි වැස්සීය.



ප්‍රේමය ඒ තරම් අපූරුය..ප්‍රේමයට තැනක් ,වෙලාවක් ,නියමයක් නැත. ඔවුන්ගේ අහඹු හමුවීම දෛවයේ කොහේ ලියවී තිබෙන්නට ඇත. වාසනාවන්ත ලෙස ඇය ඔහුවත්, ඔහු ඇයවත් සංසාරයේ කොහේ හෝ සිට පතාගෙන එන්නට ඇත. ප්‍රේමයේ දුක් ගැහැට විඳ, ආතුරව, තනිව හිඳ..,එහෙත් අහඹු ලෙස මුණ ගැසී අවසානයේ කෙසේ හෝ ප්‍රේමය දිනන්නට ඔවුන් සැබැවින්ම වාසනාවන්තයෝය.
                                 
                                                       නිමි.
                    ***************************
පසු වදන: ප්‍රේමයට බොහෝ අර්ථකථනයන් තිබිය හැක. එහෙත් ප්‍රේමයන්ම් ප්‍රේමයමය. කෙසේ හටගත්තාද, කෙලෙස අවසන් වෙනවාද පලක් නැත. පිච්ච්චෙන්නට උවමනානම් ගින්නට පැනිය යුතුමය.. 

"In life, love is never planned. It does not happen for a reason. But when love is real, it becomes your plan for life and your reason for living.Some times when you least expect it...., Love Happens

ප.ලි: මාස 11කින් විතර 2014 අවුරුද්දට ම ලියන පළවෙනිම ලිපිය. සෑහෙන කාලෙකට පස්සෙ බ්ලොග් එකේ මකුළුවො ටික එළවලා දාලා පොඩ්ඩක් එළි පෙහෙළි කරන්න හිතුවා. නැවත ආගමනය බලාපොරොත්තු වුන තරම් සාර්ථක නැහැ.  මාස ගානකට පස්සෙ ලියන ලියමනක් හින්දා අඩුපාඩු වලට කමා කරත්වා....බාගෙට ලියලා  ඩ්‍රාෆ්ට් එකෙ තියෙන ලිපි ටිකත් ඉදලා හිටලා හෝ ආයෙත් පළ  කරන්න හිතාගෙන ඉන්නෙ. :) එහෙනම් ජය වේවා!!

ප.ප.ලි: මේක සත්‍ය සිදුවීමක්.මේක මට කියපු රමිත ට හුඟාක්ම ස්තූතියි.ආයෙත් කතාවක් ලියන්න දීපු අදහස  හුඟාක් වටිනවා.100%ක්ම සාධාරණයක් ඉෂ්ඨ කරනන් බැරි වුනත්, මම හිතනවා මම තරමක් දුරට හෝ සාර්ථකයි කියලා. :)

Post Comment